Φωτογραφίες απο τις διακοπές στη ζάκυνθο

Καλοκαίρι με διακοπές σε υπερεκτιμημένα μέρη, Μέρος Ι

Φέτος το καλοκαίρι, στο διάστημα της άδειας του Αυγούστου η οικογένεια επισκέφθηκε δυο προορισμούς διακοπών. Την Ζάκυνθο και την Ελαφόννησο στην Πελοπόννησο.
Σε γενικές γραμμές θα βαθμολογούσα την Ζάκυνθο με βαθμό κάτω του μετρίου, για λόγους που θα αναφέρω αναλυτικότερα σε άλλο σχόλιο.
Η Ελαφόννησος ήταν σαφώς καλύτερη αλλά και τα δύο μέρη έχουν για μένα ένα κοινό χαρακτηριστικό, είναι υπερεκτιμημένα και σαφέστατα κατώτερα των προσδοκιών μου.
Στη Ζάκυνθο δεν είχα ξαναπάει και αυτό που αντίκρισα ήταν απογοητευτικό. Ακόμη και αυτό το «ναυάγιο» που κοντεύει να γίνει σήμα κατατεθέν της Ελλάδας μαζί με τον Παρθενώνα, ήταν μία κακή τουριστική ατραξιόν.
Όλο το νησί δεν είχε να επιδείξει τίποτα εξαιρετικό, κάποιο ιδιαίτερο χρώμα, εκτός από το καταπληκτικό φαινόμενο της μεταμόρφωσης κάποιων περιοχών του, σε μέρη που μόνο Εγγλέζοι τουρίστες μπορούν να διαβιώσουν.
Βέβαια αυτό το φαινόμενο δεν είναι πρωτοτυπία της Ζακύνθου , το έχουμε ξαναδεί σε Κρήτη και Ρόδο τουλάχιστον, αλλά αναρωτιέμαι αν είναι πρωτοτυπία της χώρας μας να προσαρμόζονται τα μέρη στον τουρίστα και όχι το αντίθετο.
Πάντα πίστευα ότι επισκέπτεσαι έναν τόπο για να δεις την ιδιαιτερότητα του, και όχι για να ξαναδείς το σπίτι σου.
Όσο για την Ελαφόννησο, δεν μπορώ να πω ότι δεν πέρασα ωραία, αλλά είχα στο μυαλό μου μία πιο ρομαντική και ειδυλλιακή της εικόνα, μιας και εκεί άρχισε η σχέση μου με την γυναίκα μου πριν 6 χρόνια.
Την τωρινή μου εμπειρία επισκίασε μία οδυνηρή διαπίστωση : ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΑΚΡΙΒΑ.
Όσο για το θέμα «φρέσκα» ψάρια που διαφήμιζαν οι ταβέρνες και μας καλούσαν να τα χρυσοπληρώσουμε θα επανέλθω σε άλλο σχόλιο.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από την καταπληκτική Exlim Casio 600 του ξαδέλφου μου Σωτήρη, που μαζί είχαμε πάει στην Ζάκυνθο και φάγαμε την ψυχρολουσία του θέρετρου για Εγγλέζο τουρίστα.